ไม่นานเราก็มีน้อง..น้องใหม่..ของเราเองจริงๆ                               

                         เรารัก เราหวง เราห่วง เราผูกพันเราคือครอบครัว

                         แล้วครอบครัวของเราก็ใหญ่ขึ้น มีน้องมากขึ้น มีพี่ของเราเอง

                         เรามีครูคอยสอน แต่ไม่เหมือนครูเพราะสอนทุกอย่าง..แม้แต่ชีวิต

                         เหมือนพี่เหมือนญาติบางครั้งก็เหมือนแม่

่                         เราไม่ค่อยได้กลับบ้าน..เพราะเรามีทุกอย่าง..ที่นี่

                         เรามีเพื่อนเยอะขึ้นบางวันเราไม่มีตังกินข้าวเพื่อนเลี้ยง

                         บางวันทั้งเราและเพื่อนไม่มีข้าวกิน ครูก็ซื้อข้าวมาให้

                         เราเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ และเรามีความสุขมาก

                        แต่ครอบครัวเราก็ยังอาทรกัน ..เหมือนเดิม

                        เพื่อนเราแอบเล่นไพ่ ครูบอกว่า สถาปนิกเค้าต้องเล่นบริดจ์

                        พี่ๆชอบเล่นล้อต๊อก ครูบอกว่า สถาปนิกต้องไปหัดตีกอล์ฟ

                        เพลงเฮฟวี่น่ะ ไม่เพราะหรอก ต้องไปหัดฟังบีโทเฟน

                        เราเปลี่ยนไปบ้าง แต่เราก็ยังเตะตะกร้อ และยังมีความสุขมาก

                              มิถุนายน๒๕๔๘....ณดินแดนแห่งนี้....

                                     บ้านเราโทรมลงไปเยอะนะ ๕๐ ปีแล้วนี่

                                     ครอบครัวของเรามี พี่ น้อง ลูก หลาน เกือบสองพันแล้ว  

                                     บางคนหายไป บางคนกลับมา บางคน..ไม่กลับมาอีกแล้ว

                                                          คิดถึงมากนะ อยากได้คุยกันเหมือนวันเก่าๆ

                                                          อยากพบพี่คนโต และ น้องคนสุดท้อง

                                                          อยากเจอเธอ  ' ถาปัดศิลปากร....อีกครั้ง